Damlalar

Gözlerden akan damlalar birbirlerine ne cok benziyorlar degil mi?
Oysa bir o kadar farklilar...
Bazilari hüznü, bazilari ise sevinci simgeler...
Bazen bir kac damla akar gözlerinden, bazen göl olusur o damlalardan...
Insan bazen sevdigini kaybettigi icin döker o damlalari..
Bir sehidin anasi yavrusunun ardindan, o sehidin karisi kocasinin ardindan, cocugu ise babasinin ardindan ayirir o damlaciklari gözlerinden..
Törenin eline silah verip, "kardesini vur" dedigi bir agabeyin gözlerinden akar o damlalar silahi bacisina dogrulttugunda.. Isyan olup akar o damlalar o töre kurbaninin gözlerinden...

Ölüm dogurabiliyor yani o damlalari.. Dogurma eylemini gerceklestiren ölüm belkide herkesin, her seyin sonu degil, baslangicidir...
Ölüm dogumdan önce gerceklesebiliyor cünkü..
Önce insanlar ölür, sonra damlalar dogar rengi farketmeyen gözlerde...

Ölüm bir ayrilik bicimidir...

Ayrilik... Insan sadece ölümlü ayriliklarin ardindan mi akitir gözlerde olusan ve birbirine cok benzeyen o damlalari?
Ayrilik ölümle kisitlanabilse keske.. Ama gurbette ayirir insani insandan ve damlalari gözlerden... Veyaut Kader.. Belkide kader insanlari birbirinden ve damlalari gözlerden ayirabildigi icin keder kelimesine o kadar yakin...

Tabi ayriligin oldugu her yerde kavusmakta vardir...

Kavusmak... Sevdigine kavusmak... Özgürlügüne kavusmak.. Huzura kavusmak.. veya ölüme kavusmak... Kavusmalar da damlalara hükmediyor...

Eger Ayrilikta, Kavusmalarda gözlerde damlalar yaratabiliyorsa tek bir soru kaliyor: Fark nerede?
Hislerde! Sevgi, nefret, korku, mutluluk, üzüntü, kiskanclik, yalnizlik, sükranlik ve daha nice hisler... Her his, gözlerden akan damlalarin anasi babasi oluyor... Hislerin vatani yürekse, yürektir memleketi göz olan damlalari sürgüne yollayan..